Waarom ons hoofd niet van effectief geven houdt

//Waarom ons hoofd niet van effectief geven houdt

Waarom ons hoofd niet van effectief geven houdt

Wij mensen hebben baat bij het investeren in de eigen groep. Op de eerste plaats zijn dat onze kinderen, dan familie en vrienden die voor die kinderen zorgen wanneer we er niet (meer) zijn en ten slotte de rest van onze directe omgeving. Deze ‘kringen’ van voorkeur die we om onszelf als individu heentrekken, zijn heel logisch als we bedenken wat het hoofddoel is van ons bestaan op aarde: ons voortplanten en onze vruchten beschermen (als we de evolutietheorie volgen).

 

Effectief geven, filantropie

 

Verklaring van ons gedrag

Eigenbelang verklaart waarom we vriendelijk doen tegen de irritante juf van onze kinderen. Of waarom we steeds weer een praatje maken met die langdradige buurvrouw. We hopen op wat volgens sommige sociologen het enige motief is achter altruïstisch menselijk gedrag: wederkerigheid.

Maar verklaart eigenbelang ook waarom we ervoor kiezen de lokale sportclub te steunen? Met geld dat we niet aan nieuwe schoenen van onze kinderen besteden?

Dat ligt eraan in welk mentale ‘hokje’ onze filantropische acties thuishoren.

 

Hokje 1: ‘ze gaan (stiekem) (indirect) over eigenbelang’.

 

Hokje 2: ‘ze gaan niet (indirect) over eigenbelang’.

 

Gericht op ontvangers van giften

Effective giving – je middelen inzetten om maximaal veel goed te doen – is erg lastig als jouw filantropische acties in het eerste hokje (over jezelf) thuishoren. Dat is zo lastig, omdat dat effectief geven juist van ons vraagt volledig gericht te zijn op de ontvangers van de giften. De stap naar leren over effective giving kun je alleen zetten als je bereid bent het verschil dat je maakt in het leven van anderen (of voor ons klimaat, etc.) te maximaliseren.

 

Ook als het over de ander gaat…. zit het hoofd in de weg

Maar ook als je filantropische acties thuishoren in hokje 2 (de ander), dan ben je er nog niet! Ons hoofd heeft vele manieren om ons weg te houden van maximale impact. We zijn bijvoorbeeld gevoeliger voor noden die ‘urgent’ voelen. Die vluchteling laten we toch niet stikken, zo redeneren we, terwijl de slaven in Dubai dag in dag uit met stenen moeten sjouwen. Ook hebben we meer compassie met de ander als een ramp wordt veroorzaakt door de natuur. Rampslachtoffers van een overstroming verdienen een Giro555-campagne, maar oorlogsslachtoffers in obscure oorden kun je niet helpen, zij moeten zelf in opstand komen.

Zelfs de manier van presenteren van exact dezelfde informatie kan ons weghouden van een effective gift. Als onze daad gepresenteerd wordt als de last mile doen we mee. Maar is het een groot probleem waarbij onze bijdrage als een druppel op de gloeiende plaat voelt? Al heeft het in absolute zin veel meer impact, toch kiezen we voor de last mile-optie. Een onwijs effectief doel met hoge overhead? Dat laatste is een fantastisch excuus om niet te geven! Maar een ineffectief doel met een lage overhead? Het blijft een lastig verhaal…

 

Bewust de kronkels overwinnen

Zoals Daniel Kahneman (gedragswetenschapper) stelt: we kunnen alleen iets met deze kronkels als we ons ervan bewust zijn. Daarom proberen we elkaar binnen Effective Giving erop te wijzen als we irrationele denkfouten maken. Zodat we samen kunnen focussen op waar het voor ons in de filantropie om draait: zoveel mogelijk impact realiseren voor de ander.

 

Verder lezen

Lees ook dit artikel over in hoeverre urgentie en geografie van invloed zijn op hoe we onze filantropische puzzel leggen.

 

Illustratie credits: Effective Altruïsm Global

By | 2018-04-26T16:29:47+00:00 October 19th, 2017|Dutch|Comments Off on Waarom ons hoofd niet van effectief geven houdt